കാവ് പറഞ്ഞത്

കാവ് പറഞ്ഞത്

കാവാണ് ഞാൻ എന്നെ കാക്കണം നിങ്ങൾ
എന്റെ പുഞ്ചിരിയും സംഗീതവും കേൾക്കണം
നിങ്ങളൊന്നു വന്നെന്നെ കാണണം ഇടയ്ക്കിടെ
എന്റെ മർമരങ്ങൾക്കു കാതോർക്കണം

ഒന്നിടക്കിടെ എന്റെ വഴിയോർത്ത് ;
നിന്നെന്നെ കൺകുളിർക്കെ കാണേണം
എന്റെ ഹൃദയതാളമൊന്നു ശ്രവിച്ചും
പടുവൃക്ഷ തണലിലൊന്നു ചാഞ്ഞിരുന്നും

ഒരു പുല്കൊടിയെയൊന്നു തഴുകിയും
പാറി പറക്കും പൂമ്പാറ്റയെയൊന്നു മോഹിച്ചും
ഒന്നു നിൽക്കണം രണ്ടു നിമിഷമൊരു നേരം
ഒരു സർപ്പമവിടെയുണ്ടെങ്കി-
ലൊന്നു വന്ദിക്കേണം

ഇത്തിരി നേരം കാത്തു;
എൻ കുളത്തിലൊന്നെത്തിനോക്കി
ഒരു കൊച്ചു മുല്ലയെ
ഒന്നനുമോദിച്ചു വേണം
ഈവഴി പോകുവാൻ
കാത്തിരിക്കാം ഞാൻ
കാവാണ് ഞാൻ
എന്നെ കാക്കണം നിങ്ങൾ

Solitary Learner

Sitting at home now rather empty of the chirpiness of a young person, I look out at the lake almost drying up, the chorus of birds who never seem to stop their eloquent songs and sounds, perhaps trying to reach those who are waiting with an axe to cut down the last tree, I think of how I am sort of getting used to separation and solitude.

When my eyes wander and meet that of Andrew’s, he purrs in return and comes running to settle down next to the lap top. Andrew and his inquisitive tail have their nose everywhere, literally everywhere.

He goes to my daughter’s room and purrs and comes back to me.

But I am kind of getting used to myself and even liking it.

When you reason it out, separation, like, everything else becomes easier to accept.

So when you know that your child is making her future and you can’t be grumpy because you are selfish, you tend to smile at yourself.

When you know that the man you had in your life, taught you a few tricks of living, you are not complaining or victim playing but gracefully and even happily accepting the happy reality that you can get on with life.

When you know that the professional, ‘so- called’ injustices, opened your eyes to long side-lined tasks of greater value, you feel thankful.

Coz some parts of your soul awaken with love

some with pain

some with the slow release of controlled agony

some more with hope, hiding in the corners of your heart

waiting for a let out

‘let me be’

‘let me be’

‘I too shall find love in living’

Coz there are places aplenty

people a dime a dozen

experiences ecstatic

in waiting….

The universe kindly smiles and lets you to learn and relearn, till you learn and learn it well.