മൗനം

ആകാശം തന്ടെ നീല ചുവരുകൾ
അവളുടെ ചുറ്റും പണിതു കൊണ്ടിരുന്നു
ഇടക്കിടെ മഴവിൽ വിടർത്തിയും
കുളിർ കാറ്റാടിപ്പിച്ചും അവൻ അവളെ
മോഹിപ്പിച്ചു
സത്യത്തിൽ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതും
അതായിരുന്നു
പൊങ്ങി വന്ന കാർമേഘങ്ങൾ വെറും
ദുസ്വപ്നമാണെന്നു അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു

അത് അവൾ വിശ്വസിച്ചു
അല്ലെങ്കിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു
കാലം ഓര്ത്തു നിന്ന് അവളുടെ
മുഖം ഒന്ന് കൂടി നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു
‘അല്ല, നീ നന്നായിട്ടു ആലോചിച്ചിട്ട് മതി
പറഞ്ഞില്ല എന്ന് വേണ്ട ….’
മൗനം

Sky-ish

Rushing in to fill empty spaces

the sky does not hold back

he keeps filling corners

the nooks and the unseen hidden places

filling it up with gifts big and small

surprised, she asked ‘what for these now?’

‘oh! it was long due, you see’

smiles he!

a note here, a note there

to count for every hurt

to cover every deep deep pain

soothing every little ache

and vacuum, he moves around

raging in a jiffy and she said

‘perhaps it is too much, don’t you think’

he smiles winking, ‘its never so

just got a little lost on the way

what is due has to reach you

and I am just a messenger you see’

thus spake the Sky

for the stars to hear!!!

Sky and I

I reached out my hand

strained my neck

to implore the sky

‘sit down will you’

‘I am busy’ he said

there are clouds to make

rains to drain

dreams to build

a few lives to color

and shine bright

which is what I do

mostly, he chuckled

brushing away a few cloud-strands

from his forehead.

I watch his straight gait

smile so bright

wings that I could not see

and listen to his excuse

and nod my head,’ some people’

when he reached out into his pocket

took out a rainbow

and pasted it on his forehead

and lo! the world was bright again

and so was I.

Cheerio! he said

I am coming back soon

and we laughed together.

PS: Skytimes