മഞ്ഞ് തുള്ളിയും മനുഷ്യനും

മഞ്ഞ് തുള്ളിയാണൂ മനുഷ്യൻ
വികാരങ്ങളുടെ വിചിത്ര വിചാരങ്ങളുടെ
പിടിയിൽ അമർന്നു അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്ന
ഒരു ആത്മാവിന്റെ കഥയാണ് ഓരോ മനുഷ്യ
ജീവിതവും.

മണ്ണിൻതരിയാണ് ഓരോ മനുഷ്യ ജീവിതവും
കാലത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലിൽ അരഞ്ഞു
പൊടി പൊടിയായി മണ്ണിലേക്ക് ചേരുന്ന
ഒരു പൊടി പടലമാണ് ഓരോ ജീവനും

നീലാകാശത്തിലെ പാറി നടക്കുന്ന മേഘമാണ്
ഓരോ മനുഷ്യ സ്വപ്നവും
ജീവ വായുവിന്റെ ഗതിയിൽ
വഴി മാറി സഞ്ചരിച്ചു
മഴവില്ലും മഴയും മഞ്ഞ് തുള്ളിയും
ആയി തീരുന്നു ഓരോ മനുഷ്യ ജീവിതവും

Songs of the heart

Lonely hearts sing the most

bleating painful tunes to skies above

as birds go chirping the heavens awake

but the songs of the heart wander about

searching for a house to home in

in the winters when the lakes freeze

the nights grow colder severe

the pains grow intense , so do the hurts

then the songs wake up and sing again

the hopes are the same

the tunes vary and the universe laughs it out

ain’t she seen it enough already!

Success as a process

Success as a process & continuous growth

We are all merely products in the making, eachone of us whatever our positions, age, gender be, we are continuously evolving into better beings. There is really no such a thing as a finished, completely polished, well rounded human because life forces us to continue our studentship as long as we breathe. And definitely, there is no shame in who we are at any point of time. So, it is quite ok to be not capable enough, not great enough and so on, as long as we continue to learn and grow in our own way. The hype of success and achievement in the society is such that it pushes many of us to measure ourselves against unrealistic standards and dampen our self confidence.


Like everything else, success is organic and it comes over a period of time, unlike the instant fame and ‘going viral’ episodes, which are nothing but rare happy accidents. Well, that gives all of us a chance to accept and embrace ourselves a little more!
#society#innovation#inspiration#entrepreneurship#creativity#confidence#standards#successstrategies#selflove#like#youth
#acceptancematters#selfcompassion#selfawareness#growthmindset

Of my first book ever

While I was a happy, super confident chirpy girl in my childhood, I changed into a clumsy, quiet and unsure young adult as soon as I entered college. I had big trouble lifting my head and looking up at others. A huge blanket of shyness fell on me with such heaviness that I was convinced I must be the most stupid,incapable and unattractive person on the planet.

Compliments, if they came, made me cringe and want to hide. A part of me did see this anomaly in a person who loved the sky and dreamed of fierce independence and took to scooter riding at a time when there were few girls riding a scooter in a quaint town like Palakkad. (Well! that was the height of adventure, I could think of)

Yet, I swung between extreme feelings of inadequacies and my unsure attempts at breaking the shell somehow did not bear fruit, perhaps due to my own lack of conviction.

So, it went on and I agreed with great reluctance to settle for marriage partly because I knew I was quite unworthy of anything better and also due to the fact that I was afraid of hurting my parents.

Well, the marriage gifted me a beautiful daughter whose presence reinforced my desire to claim the more carefree, happy part of me which I did in slow steady measures.

While I still quivered at home in response to loud words and angry expressions, I easily found joy at work and in the company of my daughter. I had no complaints. I sensed a certain freeing of my soul out of the bond of self shaming, inadequacies and other such thoughts. The fact that I was a teacher, helped me too as it pushed me to put the interest of my students, because how does a shy teacher help anyone? Like everything, confidence grew quickly, the fiercer aspects of my personality slowly gaining an upper hand and creating more areas to express myself.

Yet, I was ashamed of my writing, which is ironical because even as a child, I had dreamed and believed that one day I will be a writer and that the world will read what I have to say. So my fence sitting and bafflement went on till I discovered blogging and decided to keep aside my doubts and write, just write and that’s what I did.

I knew that writing was a vent, a practice in healing, an affirmation of self, so much so that I felt compelled to share, just share, almost everyday.

When I look at how far I have come as a person, how I am reclaiming parts of me that belonged to my childhood, I am impressed and grateful for the universe having taken me through a long winded journey which was sometimes arduous to get me here.

I breathe freer now, smile more, and express my self more, and this fuels my spirit somehow.

So, I decided to bring out my writings in print. I agonized over the decision yet stuck to it somehow and asked myself, ‘if not now, then when?’

I knew the answer.

So there it is print, my first book- An Azure World, Selected poems and prose- and it does look organic to me now, more than ever.

All things happen in good time. At wordpress, my good friend and fellow wordpresser- Albert at Albits urged me to do this a few years ago. I loved the fact that he said it to me, Thank you Albert!

https://notionpress.com/read/an-azure-world

Writers joy!

Crossroads of living

How often have we met

at the crossroads of living

love, you have been always charging

against goals that seem to be shifting

the lamp posts have stood the test of time

so have I

standing still amidst the entrancing

dance of time

it is unusual then that we have never met

the sky has often send his directives

the sun has often glared and frowned

sent me into shelters for brief moments

but the heart, the heart

knowing how it is hopelessly lost in hope

looks around, it does, it does

faraway sirens scream, shuffling feet

muffled voices, silences that speak

here I look for love in the sunset

സൗഹ്രദ സംഭാഷണം

കൂട്ടത്തിൽ കൂടി എന്നും
നിന്നോടൊപ്പം ചുവടു വെച്ച്
നിന്ടെ കൂടെ നടന്ന ഒരേ ഒരാൾ
ഞാനാണ്
മരണം ഇത്തിരി അഹങ്കാരത്തോടെ
അവളോട് പറഞ്ഞു

എനിക്ക് ജീവിക്കണം ജീവിച്ചെ പറ്റൂ

ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു മരണം
കൈ നീട്ടി വരൂ കൈ പിടിക്കു
നീ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും
നീ അറിയിക്കുന്നിലെങ്കിലും
നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ
നിതാന്ത സഹചാരി
ഞാൻ മാത്രമാണ്
അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്
എത്തുന്ന വിരുന്നുകാരാണ്
മറ്റുള്ളവർ വെറും വിരുന്നുകാർ
വീട്ടുക്കാരനായി കൂടെ നില്ക്കാൻ
ഞാൻ മാത്രമേ ഉള്ളു ഞാൻ മാത്രം

അത് പറഞ്ഞോണ്ടായില്ല
അവൾ കയർത്തു
സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ഒരു
സൗഹ്രദം അത് ആവശ്യമല്ലേ
എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്
അത് തന്നെയല്ലേ

ആട്ടക്കരിയുടെ അലങ്കാരം
അഴിച്ചു വെച്ച് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ
ഒരു പക്ഷെ നീ എന്നോടിങ്ങനെ
സംസാരിക്കുകയില്ല

ഇത്തവണ കെറുവിച്ചതു മരണമാണ്
പുഞ്ചിരിച്ചതു അവളും

മനോധർമ്മം

നദികൾ തീരങ്ങൾ തേടുന്നത് എന്തിനാണ്
ആകാശം ആരെയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്
നീണ്ട രാത്രികൾ ഏതു സ്വപ്നത്തിൽ
സഞ്ചരിക്കാനാണ് വെമ്പുന്നതു
എന്തിനെയും തിരസ്ക്കരിക്കുന്ന അവളുടെ മനസ്സ്
ആരെയാവും സ്വീകരിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നത്
ജീവിതയാത്രയിൽ മരണം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ
ജീവൻ ഏതു ആത്മാവിനെയാണ് സ്വന്തമെന്നു വിളിക്കുന്നത്
അല്ലെങ്കിലും സ്വന്തമായിട്ട് എന്താന്ന് ജീവിതത്തിൽ ഉള്ളത്
എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും കൂട്ടു കൂടാൻ ഒന്ന് ചേർന്നിരിക്കാൻ
മോഹിക്കുന്ന മനസ്സിനോട് എന്ത് പറയാൻ

കവി ശങ്ക

കവിതയുടെ നേരിയ ചരടിൽ
ഞാന്നു കിടക്കാനാണ്
കവി ശ്രമിച്ചത്
പലപ്പോഴും ചരട് പൊട്ടി
താഴ്ത്തേക്കു ചാടുമ്പോഴും
കവി കരം നീട്ടി പിടിച്ചത്
പൊട്ടിയ കൊമ്പുകളും
ദ്രവിച്ച പടു മരങ്ങളുമാണ്

വീണാൽ ചിത്തഭ്രമം
വീണില്ലെങ്കിൽ അതിമോഹം
താനാണെന്ന് വിചാരിച്ചാൽ അഹങ്കാരം
ഇല്ലെങ്കിലോ പടുവിഡ്ഢി

കവിത്വത്തിന്നു അത്ര ശ്രീത്വം ഇല്ല എന്നാണെന്നോ
അല്ല എന്നാലും ഒരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല.

The messenger

How often has the universe spoken to you

in soft deep murmurings

How often have you been so moved to tears

at her choice of messengers

How often has she held your hand and

guided you on to your path

How often has her visions been your force

egging you on meet life on its edge

How often have you closed your eyes

and trusted her infinite repertoire of experience

if yes, take this moment into your palms

go take the leap, Go, get moving.

Yam man Quakes

Beneath the yam tree

sat the yam man

quaking in sorrow

his body shaking

in convulsive spasms

his heart crying out for love

deep love that heals

that holds a hope of a life

an escape from the words of hate

hurled like stones against a tin roof

crashing loudly against the solace of the self

the yam tree smiled bending down whispered

of how she stood against the tall banyans, the coconuts

but always held her own against the blue sky and the storms

a green leaf bent and whispered softly into his ears

‘anchor in self, be thy own lover and gently sway in the breeze of life’

a waft of heavenly iridiscence brushed against his nostrils

‘he hugged the tree trunk, ‘honey, I …… ‘