Thathastu to Thesis

How often is writing the observing of the observed and the observer? I wonder about the process and now the tumult that is in my head as I am trying to make sense of my research and getting to start to write my thesis.

I have been fence sitting to be honest, going around in circles of a task that is incumbent upon me. It is like I am always thinking about writing but not writing.

It sure worries my guide, and I see that in her.

It sure worries me too, yet I stand and watch how the process unfolds to get me to the stage of putting it out on paper.

A task so humungous that I am surprised I have come this far. A subject so dear that as I go about talking and reading I am caught deeper in its whirlpool and seem to meander about clueless of where I am heading.

It has been frightening, as if this last leg of the journey rather than being exciting, has been intimidating to me, scaring me of something I am not very sure of.

And the incessant call of the stories swimming around in the air I breathe, asking me to listen, just listen and speak, as if there are myriad souls wanting to find an intermediary, a voice, but am I good enough for that? And the work of course, with multiple excels that need submission almost on hourly basis, and my fear of anything numerical compounding my worries to no end.

I feel tossed and turned like a pendulum swinging against extremes, trying to hold my stance, worried, yet somewhere a feeling of satisfaction creeps in, as if the process painful as it is is also one of deep joy, that I should have the comfort of worrying about writing and not perhaps putting food on the table, that’s is a state of achievement in itself. A feeling that the worst is behind me keeps the smile stitched on the face.

Knowing the paths that have led me this far, I know of the learnings that have stood me in good stead and the friends that I have found on the way, and if death had to stop by and call, I would say happily, come, let’s go, I have done my part though of course, I could do more. Which of us can’t or won’t want to do more.

I seek the comfort of knowing that the the universe, sits by my side and eggs me to complete the learning process that I started before I jump headlong into the next.

I seek the presence of a soul for whom my learning was a ticket to a better life, though he chose a different path and left too early to another home, perhaps a better one, and gave me enough fodder to keep learning forever.

I look at my parents for whom my efforts at learning is a validation, being taunted for not learning enough in life, and living in a certain shame, which try as I do, they cannot seem to overcome, ‘after all we didn’t study beyond 10 th std’ is now replaced with amma’s constant crib, ‘if only I had the opportunity to learn’! to which I have no answer.

I look at her wilful spirit that recites a poem now and then, that learns sanskrit shlokas and talks with pride of the book I brought out and I have to smile, living as I do carrying the dreams of two in one life, that of my brother and mine, and sometimes tiring out in the labour of it all, yet finding strength as if from above.

I look at my daughter for whom it is ‘important to see you happy, ma and I know you can do it’.

So long, to my PhD Thesis writing, I bow and seek blessings from the universe and somehow deep down know that she says, ‘thathastu’.

ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതകൾ

നിറങ്ങൾ കൂട്ടുന്ന
സ്വപ്നങ്ങൾ തീർക്കുന്ന
സൗഹ്രദങ്ങൾ കണ്ണ് നീര്
ഉതിർക്കുന്നതു സാധാരണയാണ്

ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതകൾ
ഉണര്ന്നുമ്പോൾ ഉറങ്ങി കിടന്ന
മോഹങ്ങൾ വീണ്ടും ചലിക്കുമ്പോൾ
വേദനകൾ നിത്യ സാധാരണം തന്നെ

നിശബ്ദതയെ പുൽകി ഉള്ളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി
പുറം ലോകത്തെ അറിയാതെ വേണം ജീവിക്കാൻ
എങ്കിൽ മാത്രമേ വേദനകൾ സ്വാഭാവികമാണ് കരുതാനും
കണ്ണ് നീര് ആത്മാവിന്റെ സ്വന്തം നീർ ചോലയാണെന്നും
ആശ്വസിക്കാൻ കഴിയൂ

ആത്മാവിന്റെ നീണ്ട തണുത്ത ഇടനാഴികളിൽ നടന്നു
തന്നെ നീരിക്ഷിക്കുന്ന തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന
കാലത്തെ അവൾക്കു പലപ്പോഴും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കേണ്ടി വന്നു
തന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത കാലത്തെ താൻ എന്തിനറിയണം എന്ന്
അവൾ ചിന്തിച്ചിരിക്കണം

വിടരുകയും പൊലിയുകയും ചെയുന്ന പുഷ്പങ്ങൾ ആണ്
ജീവിത ബന്ധങ്ങൾ യാത്രകൾ മുന്നോട്ടു തന്നെ ആവണമല്ലോ
അത് കൊണ്ട് യാത്രക്കിടയിൽ കൈ കൊടുത്തും പുഞ്ചിരിച്ചും
സൗഹ്രദങ്ങൾ തീർക്കുക തന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഒക്കണം എല്ലാം എന്ന്
വാശി പിടിക്കരുത് എല്ലാം നല്ലതിനെന്നു വിശ്വസിക്കുക

Ps:Life is a process of understanding the self

Bylanes of living

In the bylanes of living

you will run into souls

that are fond of hanging

out with you for a step or two

hold the second, join the ride

smile a bit, break a bit and move on

coz the journey of life is all about movement

don’t be stubborn to cling or hold or whimper of neglect

just smile and know that all is good always coz even without your consent life goes on.

ആകാശവും ഭൂമിയും

ആകാശിത്തിന്റെ നീണ്ട കരങ്ങൾ
തന്നിലേക്ക് നീളുന്നത്
ഭൂമി ഒരു കൗതുകത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു
തിരക്കാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ട്

അതപ്പോൾ ഇതിപ്പോൾ
എന്ന് ആകാശം

ഒന്നും പറയാനില്ലെന്ന്‌
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു

രഹസ്യങ്ങൾ ചോർത്താൻ എന്ന
വ്യാജേന കാറ്റു
ഒന്ന്‌ ആഞ്ഞു വീശി

Cat dreams

It as if it is not enough to strut and show his walk in style at home in the day time that Andrew, my cat decides to visit me in my dream.

The day was tough and the PhD looming large in my thoughts, I look to hit the sack as quickly as I reach home. Andrew, however meows seeking attention and demanding that he is taken out for a stroll. Once I open the door to the corridor, though, all he does is to flop on the floor and roll around and try his best to look cute!

Soon though, having impressed the onlookers of his handsomeness, he goes in search of some protein bites and likes to stroll the long corridors now emptied with the advent of the corona.

So, he struts his stuff,stops to check any opening, looks at the staircase as if he intends to ‘leave for Kashi’ for good but soon gallops home at the sound of any approaching footstep.

Safely inside, he watches carefully to see that the passersby are homed in their own spaces before coming out again to claim the corridors in the dead of the night,while simultaneously keeping an eye on my movements and intentions which he seems to read well in advance.

Now into his second year on the planet, Andrew is yet to meet his soulmate. Perhaps he doesnot know of such pleasures of living, which is to be blamed on the insensitivity of his family, who don’t let him out as he would wish to be.

A good friend of mine is very anxious of this gross injustice inflicted upon my boy and often suggests innovative and interesting match making events for the handsome cat that Andrew is.

Andrew though is quite the gentleman, mostly at least and I take pride is saying that he must take after his family.

Well, what I didnot expect Andrew to do is to ofcourse walk into my dream and not just mine, but my daughter’s as well on the same night, must be quite an attempt at manipulation by the young fellow. While I dreamt of saving Andrew from fire, my daughter dreamt of finding him at Mars, think of cats ruling us! really, I mean literally.

Anyways, as it looks to me that I will now have to get used to solitude again, Andrew should keep me in good company come day or come dreams!

Handsomeness incarnate- Andrew, cat


വഴികൾ പലതും അങ്ങനെയാണ്
ഇന്ന് വരും നാളെ വരും എന്ന് ഓർത്തു
വഴിയാത്രക്കാരെ കാത്തിരിക്കുകയാണവർ

നടന്നു വരാൻ ധൈര്യം വേണം എന്ന് ഒരു വഴി മൊഴിഞ്ഞു
അല്ല അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്നെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ
ഈ വഴിവന്നവർ കുഴങ്ങിയത് തന്നെ
വഴികൾ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി ചിരിച്ചു കുലുങ്ങി നിവർന്നു

പല വഴികളും പല തരമാണല്ലോ, യാത്രക്കാരെ പോലെ തന്നെ
ഞങ്ങൾക്കുമുണ്ട് സ്വന്തമായ ചില ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും
പലപ്പോഴും ആളുകളെ തങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നതും
തിരിച്ചു പിന്മാറാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും ഞങ്ങൾ തന്നെ ആണ്
വഴിമുത്തച്ഛൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചേർത്ത് ചൊല്ലി

എനിക്കിഷ്ടം ഇത്തിരി പുഞ്ചിരിയും ഒത്തിരി കളിയുമുള്ള
യാത്രക്കാരാണ്, ഒരു കൊച്ചു വഴി തന്ടെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു
ഗാംഭീര്യമാണ് എന്റെ ശൈലി, ചിന്തിക്കാനും പഠിക്കുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഞാൻ എന്നും സ്വന്തമാണു, മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.

സരളമാണ് എന്റെ താല്പര്യങ്ങൾ സരളതയാണ് എന്റെ മന്ത്രം
ജീവിതത്തെ സരസമായി കാണാന് കഴിവുള്ളവർക്ക് ഇങ്ങോട്ടു വരാം
കർമമാണ് നിങ്ങളുടെ ശൈലി എങ്കിൽ ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ട
ഇങ്ങോട്ടു വന്നോളൂ കൂടെ ഞാനുണ്ടാവും എന്ന്നും എപ്പോഴും

എങ്ങൊട്ടും പോകാനില്ലാതെ വഴിയോരങ്ങിൽ പാർപ്പുറപ്പിച്ച മരങ്ങൾ
വഴികളുടെ ഈ ആത്മഗതം ഒരു നേരമ്പോക്കായി മാത്രം കണ്ടു

കാലങ്ങൾ മാറിയിട്ടും മാറാത്ത മനുഷ്യ സ്വപ്നങ്ങളും
മനുഷ്യന് മാത്രം സഹജമായ സംശയങ്ങളെയും കുറിച്ച് അവർ മറ്റാരേക്കാളും ബോധവാന്മാരായിരുന്നു.


I am cannot possibly be just yours, said Sky, walking tall, his back upright and his voice tender even in pride.

You see, thousands prostrate in front of me, the clouds dance around me, the breeze blows for me, the oceans rise and fall for me often the earth sends me her ardent yearnings for love. Every life form blushes in deep love for me and rejoices in my presence.

A thousand souls look to me, many more worship me, others soak in my light and grow warm and glow,you must understand I am rather busy, in the real sense!

Besides to me you are one among the all, the multitudes, yes, I know you, see you, hear you even and you should be grateful for what I do for you.

Remember I sustain you, it is not the other way around. So stop this clinging and this unnecessary cringing and this over the top sentimentality. I got to run my course. I do. Millenia has watched me do the same. She knows, the universe, she knows it all. Ask her if you don’t believe me.

In all these years of shining, I have met many souls, beautiful like yourself, they come and go, like flowers in the garden, I watch them all. I love them all.

Allow me the pleasure to shine on all. I sustain lives many more than you can ever count but I know you, I hear you, and I even see you.

Rejoice in my presence, go celebrate the warmth of my love and feel one among others, all others, know that you are special, like others.

I know what you think, of what you doubt, but doubt not, my beloved, my love is true and it is pure but just that it is for all, yes, for all.

I give in surplus, I don’t know to hold back and I give everything my form, my breath, my length, my colours, myself, all of my thoughts, my dreams, so you see me and sometimes do try and hear me.

Yes, giving has exhausted me at times, pinched me to the core, yet, the universe knows, she knows it all, I have never stopped and I shall never ever do that.

Come, smile, let’s walk together till your journey’s end. Stay with me. Find me in your eyes, in your breath, in your dreams and your thoughts, after all you will come back to me and I shall embrace you again.

Again, doubt not, I know you, I hear you and of course, I see you.

I do.

Love’s manna

I know I know

love’s manna

is trickling to the soul

I feel I feel

the hand that holds

steadying a wavering frame

I hear I hear

a song that starts

far in the depths of a soul

I believe I believe

life’s purpose will lead me to the truth

the joy of finding is not far, not now

not anymore

I trust I trust

her heavenly wisdom

the charted course my life has led

I hope I hope

the blue skies hold many more secrets of the heart

the passing clouds sings songs of endearment

the breeze that blows brings tender dreams

a bird that flew cooed a song just for my ears

So rejoice, rejoice

in the smiles that come

butterflies that dance

the winds that bellow

and a cat that meows

is yet the love of the universe.

So sit back and wait

and look out for the eyes that meet.

In the cosmic scheme of things

I too have my place.

സോളോ ട്രിപ്പ്/ Solo Trip

ജീവിത യാത്രകൾ എല്ലാം ഒരു പക്ഷെ ഒരു സോളോ ട്രിപ്പ് മാത്രമാണ്. സ്വയം നിശ്ചയിക്കുന്ന നാഴിക കല്ലുകൾ ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വയം തന്നെ വേണം കീഴടക്കാൻ.

അപ്പോൾ സൗഹ്രദങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ അവയുടെ പ്രസക്തിയെന്താണ്.കളിക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങാതെ പുറത്തു നിന്ന് ആവേശം തരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ചിയർ ലീഡേഴ്‌സ് ആണ് ചുറ്റിനും ഉള്ളവർ. അതായതു നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത സിർക്ലസ് ഉള്ള ആളുകൾ. എത്രത്തോളും ഇൻവോൾവ്ഡ് ആണ് അവർ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും സോളോ ട്രിപ്പ് എന്ന ജീവിതമെന്ന ഈ നീണ്ട യാത്രയിൽ അവർക്കുള്ള പ്രസക്തി.

എങ്കിൽ കളിയുടെ ഫലം ആരെയാവും ആശ്രയിക്കുന്നത് ? തീർച്ചയായും കളിക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന കളിക്കാരുടെ മനോഭാവം, സ്കിൽ സെറ്റ് പിന്നെ അവരുടെ അർപ്പണ ഭാവം എല്ലാം കളിയുടെ ദിശ നിശ്ചയിക്കുന്നു.

സോളോ ട്രിപ്പിലെ സ്മാൾ സ്റ്റോപ്സ് ഫോർ ഫൺ ആൻഡ് കമ്പനി അതായിരിക്കണം ഫ്രണ്ട്‌സ് അല്ലെ. അല്ലെങ്കിലും സോളോ ട്രിപ്‌സ് മാത്രമാണ് ജീവിതം എങ്കിൽ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും സൗഹ്രദങ്ങളും എന്തിനാണ്?

‘എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം പറയാം എന്ന് ഞാൻ ഏറ്റിട്ടില്ല കുറച്ചൊക്കെ തന്നെത്തന്നെ കണ്ടു പിടിക്കണം. കുറച്ചു കാലമായല്ലോ ഇവിടെ കൂടിയിട്ട്? അല്ല പിന്നെ.’

ഓരോ പ്രാന്ത്. ശകലം മാറിയിരുന്നു അയാൾ സിഗരറ്റ് ആഞ്ഞു വലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിക്കോളും’.

‘All fundamental questions of life are to be answered by the self.’

He scribbled on the wall and walked away.