All posts by adhyapika

Learning to live, living to learn

Crossroads of living

How often have we met

at the crossroads of living

love, you have been always charging

against goals that seem to be shifting

the lamp posts have stood the test of time

so have I

standing still amidst the entrancing

dance of time

it is unusual then that we have never met

the sky has often send his directives

the sun has often glared and frowned

sent me into shelters for brief moments

but the heart, the heart

knowing how it is hopelessly lost in hope

looks around, it does, it does

faraway sirens scream, shuffling feet

muffled voices, silences that speak

here I look for love in the sunset

സൗഹ്രദ സംഭാഷണം

കൂട്ടത്തിൽ കൂടി എന്നും
നിന്നോടൊപ്പം ചുവടു വെച്ച്
നിന്ടെ കൂടെ നടന്ന ഒരേ ഒരാൾ
ഞാനാണ്
മരണം ഇത്തിരി അഹങ്കാരത്തോടെ
അവളോട് പറഞ്ഞു

എനിക്ക് ജീവിക്കണം ജീവിച്ചെ പറ്റൂ

ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു മരണം
കൈ നീട്ടി വരൂ കൈ പിടിക്കു
നീ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും
നീ അറിയിക്കുന്നിലെങ്കിലും
നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ
നിതാന്ത സഹചാരി
ഞാൻ മാത്രമാണ്
അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്
എത്തുന്ന വിരുന്നുകാരാണ്
മറ്റുള്ളവർ വെറും വിരുന്നുകാർ
വീട്ടുക്കാരനായി കൂടെ നില്ക്കാൻ
ഞാൻ മാത്രമേ ഉള്ളു ഞാൻ മാത്രം

അത് പറഞ്ഞോണ്ടായില്ല
അവൾ കയർത്തു
സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ഒരു
സൗഹ്രദം അത് ആവശ്യമല്ലേ
എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്
അത് തന്നെയല്ലേ

ആട്ടക്കരിയുടെ അലങ്കാരം
അഴിച്ചു വെച്ച് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ
ഒരു പക്ഷെ നീ എന്നോടിങ്ങനെ
സംസാരിക്കുകയില്ല

ഇത്തവണ കെറുവിച്ചതു മരണമാണ്
പുഞ്ചിരിച്ചതു അവളും

മനോധർമ്മം

നദികൾ തീരങ്ങൾ തേടുന്നത് എന്തിനാണ്
ആകാശം ആരെയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്
നീണ്ട രാത്രികൾ ഏതു സ്വപ്നത്തിൽ
സഞ്ചരിക്കാനാണ് വെമ്പുന്നതു
എന്തിനെയും തിരസ്ക്കരിക്കുന്ന അവളുടെ മനസ്സ്
ആരെയാവും സ്വീകരിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നത്
ജീവിതയാത്രയിൽ മരണം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ
ജീവൻ ഏതു ആത്മാവിനെയാണ് സ്വന്തമെന്നു വിളിക്കുന്നത്
അല്ലെങ്കിലും സ്വന്തമായിട്ട് എന്താന്ന് ജീവിതത്തിൽ ഉള്ളത്
എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും കൂട്ടു കൂടാൻ ഒന്ന് ചേർന്നിരിക്കാൻ
മോഹിക്കുന്ന മനസ്സിനോട് എന്ത് പറയാൻ

കവി ശങ്ക

കവിതയുടെ നേരിയ ചരടിൽ
ഞാന്നു കിടക്കാനാണ്
കവി ശ്രമിച്ചത്
പലപ്പോഴും ചരട് പൊട്ടി
താഴ്ത്തേക്കു ചാടുമ്പോഴും
കവി കരം നീട്ടി പിടിച്ചത്
പൊട്ടിയ കൊമ്പുകളും
ദ്രവിച്ച പടു മരങ്ങളുമാണ്

വീണാൽ ചിത്തഭ്രമം
വീണില്ലെങ്കിൽ അതിമോഹം
താനാണെന്ന് വിചാരിച്ചാൽ അഹങ്കാരം
ഇല്ലെങ്കിലോ പടുവിഡ്ഢി

കവിത്വത്തിന്നു അത്ര ശ്രീത്വം ഇല്ല എന്നാണെന്നോ
അല്ല എന്നാലും ഒരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല.

The messenger

How often has the universe spoken to you

in soft deep murmurings

How often have you been so moved to tears

at her choice of messengers

How often has she held your hand and

guided you on to your path

How often has her visions been your force

egging you on meet life on its edge

How often have you closed your eyes

and trusted her infinite repertoire of experience

if yes, take this moment into your palms

go take the leap, Go, get moving.

Yam man Quakes

Beneath the yam tree

sat the yam man

quaking in sorrow

his body shaking

in convulsive spasms

his heart crying out for love

deep love that heals

that holds a hope of a life

an escape from the words of hate

hurled like stones against a tin roof

crashing loudly against the solace of the self

the yam tree smiled bending down whispered

of how she stood against the tall banyans, the coconuts

but always held her own against the blue sky and the storms

a green leaf bent and whispered softly into his ears

‘anchor in self, be thy own lover and gently sway in the breeze of life’

a waft of heavenly iridiscence brushed against his nostrils

‘he hugged the tree trunk, ‘honey, I …… ‘

യാത്ര

കഥകൾ വീണ്ടും പറയാൻ
മടി ആയിരുന്നു അവൾക്കു
അത് കൊണ്ടായിരിക്കണം
കവിതകൾ എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചത്

ഓർമകൾ ചികഞ്ഞു വന്ന
വഴികൾ പുഞ്ചിരിക്കളാൽ
മൂടി മുന്നോട്ട് തന്നെ നീങ്ങുവാൻ
അവൾ തീരുമാനിച്ചു

മാടി വിളിച്ചു സമയം
വഴികൾ കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
കണ്ണടച്ച് നടന്നവൾ മെല്ലെ
എങ്കിലും സ്വപ്നതീരത്തേക്കു തന്നെ യാത്ര തുടർന്നു.

Quixotic Sun

Where does the Sun go

each day looking so bright

the clouds wondered

worried if he would ever set off too far

Where does he go indeed

asked the stars sitting pretty

we never see him enough

What does he do really

wondered the moon

the whole night when

I am holding the lamp for the world

The Sun was quixotic in his nod

dismissive in his shrug

and the large smile

that grew on his face

whoever needed to answer stupid questions?

hurts don’t heal

Some days are long agonizing

dipped in pain

twisting the innards

into grotesque patterns

deep wails of sorrow

despite knowledge

and time that soothes

somedays are meant to be spent in tears

sad reflections of the loss of a happy person

and his care and love that left one dazed

then the vacuum all the more painful

but that is life. So be it.

Travel Thoughts

Post my trip to Kolkatta, my confidence in my travel skils has improved. I am thrilled too at the experience of awesome hospitality and great fish, delightful conversations and the sight of the most quintessentially beautiful bengali bride I have ever seen and her loving, deeply caring parents and their love for eachother.

My heart aches with tenderness at such sight. I look away and think of a daughter back home and of her wedding someday. It breaks my heart to think of it but time has its way and one cannot stall events in life.

When my daughter talks of her trip back to the hostel or for work now, I struggle to hold myself. In a rush, my mind schemes of finding company and not living in a sense of delirious loneliness… which is an exaggeration for seriously, I have been working at solitude and have even learnt to enjoy the phase as it comes.

I think so at least and that is when the thought of travel appeals to me again.

Of packing bags and going off for the sake of going, that must be something.

My travels have been utilitarian so far, there has been a purpose- to meet someone, visit parents, drop someone, learn something, but the travel that is truly enchanting is the one that is for its own sake… that requires a hell lot of courage but I seem to be getting there, so I think.

I am reading ‘Road to Nara’ and about Narayan’s constant travel and am deeply inspired, nay pulled to do something of the same.

A few years ago, when I had still not sold off my car, I had suggested to my daughter that we go on a road trip, mother and daughter and she had little confidence in me perhaps, so she shrugged and said, ‘you real crazy! aren’t you?’

But it does look like the universe is calling me to the road or the road to me because, every single friend of mine that I happen to connect to these days has to compulsorily say, ‘Listen, we will go for a trip ok. You and I, hmm..maybe we will take our kids….maybe not, how about that?’ and I just smile.

I am constantly surprised by the universe who seem to think ahead and bring about new possibilities, at least in suggestions, things I would not have even thought about, but ever since I learned to trust her infinite wisdom, I am merely her humble vassal.

Thathastu to great travels and great living now and forevermore!