Category Archives: malayalam

രമേശന്റെ പെണ്ണ്

സമ്പന്നതയുടെ ദാരിദ്ര്യം അത് ആരോടും പങ്കുവെക്കാനില്ല എന്നതായിരിക്കണം
സന്തോഷത്തിന്റെയും അല്ലെ
ഒരു പക്ഷെ സ്നേഹത്തിന്റെയും

അടി പൊളി

രമേശൻ ഒന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. കവിത എന്റെ ജീവാത്മാവാണ്, ജീവിതവും.

ചേട്ടാ, എന്ന രണ്ടു തേങ്ങയും കൂടെ പൊളിച്ചോ, കവി പിന്നിൽ നിന്ന് ഒച്ച വച്ചു.

ആഹാ, തേങ്ങാ, അത് തന്നെ.

ചക്കയിലും ഇടാം മാങ്ങാ കറിയും വെക്കാം. തേങ്ങാ തന്നെ നല്ലതു. ഒരു മൂത്തതൊന്നു ഇവളുടെ തലയിൽ വീണെങ്കില്, ഒരു കലക്ക് കലക്കമായിരുന്നു.

അല്ല, കഴിഞ്ഞില്ലേ

ദാ, വരുന്നു പെണ്ണെ

#Pauperisms of love, life and living

ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതകൾ

നിറങ്ങൾ കൂട്ടുന്ന
സ്വപ്നങ്ങൾ തീർക്കുന്ന
സൗഹ്രദങ്ങൾ കണ്ണ് നീര്
ഉതിർക്കുന്നതു സാധാരണയാണ്

ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദതകൾ
ഉണര്ന്നുമ്പോൾ ഉറങ്ങി കിടന്ന
മോഹങ്ങൾ വീണ്ടും ചലിക്കുമ്പോൾ
വേദനകൾ നിത്യ സാധാരണം തന്നെ

നിശബ്ദതയെ പുൽകി ഉള്ളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കി
പുറം ലോകത്തെ അറിയാതെ വേണം ജീവിക്കാൻ
എങ്കിൽ മാത്രമേ വേദനകൾ സ്വാഭാവികമാണ് കരുതാനും
കണ്ണ് നീര് ആത്മാവിന്റെ സ്വന്തം നീർ ചോലയാണെന്നും
ആശ്വസിക്കാൻ കഴിയൂ

ആത്മാവിന്റെ നീണ്ട തണുത്ത ഇടനാഴികളിൽ നടന്നു
തന്നെ നീരിക്ഷിക്കുന്ന തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന
കാലത്തെ അവൾക്കു പലപ്പോഴും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കേണ്ടി വന്നു
തന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത കാലത്തെ താൻ എന്തിനറിയണം എന്ന്
അവൾ ചിന്തിച്ചിരിക്കണം

വിടരുകയും പൊലിയുകയും ചെയുന്ന പുഷ്പങ്ങൾ ആണ്
ജീവിത ബന്ധങ്ങൾ യാത്രകൾ മുന്നോട്ടു തന്നെ ആവണമല്ലോ
അത് കൊണ്ട് യാത്രക്കിടയിൽ കൈ കൊടുത്തും പുഞ്ചിരിച്ചും
സൗഹ്രദങ്ങൾ തീർക്കുക തന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഒക്കണം എല്ലാം എന്ന്
വാശി പിടിക്കരുത് എല്ലാം നല്ലതിനെന്നു വിശ്വസിക്കുക

Ps:Life is a process of understanding the self

വഴികൾ

വഴികൾ പലതും അങ്ങനെയാണ്
ഇന്ന് വരും നാളെ വരും എന്ന് ഓർത്തു
വഴിയാത്രക്കാരെ കാത്തിരിക്കുകയാണവർ

നടന്നു വരാൻ ധൈര്യം വേണം എന്ന് ഒരു വഴി മൊഴിഞ്ഞു
അല്ല അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്നെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ
ഈ വഴിവന്നവർ കുഴങ്ങിയത് തന്നെ
വഴികൾ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി ചിരിച്ചു കുലുങ്ങി നിവർന്നു

പല വഴികളും പല തരമാണല്ലോ, യാത്രക്കാരെ പോലെ തന്നെ
ഞങ്ങൾക്കുമുണ്ട് സ്വന്തമായ ചില ഇഷ്ടങ്ങളും അനിഷ്ടങ്ങളും
പലപ്പോഴും ആളുകളെ തങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നതും
തിരിച്ചു പിന്മാറാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും ഞങ്ങൾ തന്നെ ആണ്
വഴിമുത്തച്ഛൻ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ചേർത്ത് ചൊല്ലി

എനിക്കിഷ്ടം ഇത്തിരി പുഞ്ചിരിയും ഒത്തിരി കളിയുമുള്ള
യാത്രക്കാരാണ്, ഒരു കൊച്ചു വഴി തന്ടെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു
ഗാംഭീര്യമാണ് എന്റെ ശൈലി, ചിന്തിക്കാനും പഠിക്കുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഞാൻ എന്നും സ്വന്തമാണു, മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.

സരളമാണ് എന്റെ താല്പര്യങ്ങൾ സരളതയാണ് എന്റെ മന്ത്രം
ജീവിതത്തെ സരസമായി കാണാന് കഴിവുള്ളവർക്ക് ഇങ്ങോട്ടു വരാം
കർമമാണ് നിങ്ങളുടെ ശൈലി എങ്കിൽ ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ട
ഇങ്ങോട്ടു വന്നോളൂ കൂടെ ഞാനുണ്ടാവും എന്ന്നും എപ്പോഴും

എങ്ങൊട്ടും പോകാനില്ലാതെ വഴിയോരങ്ങിൽ പാർപ്പുറപ്പിച്ച മരങ്ങൾ
വഴികളുടെ ഈ ആത്മഗതം ഒരു നേരമ്പോക്കായി മാത്രം കണ്ടു

കാലങ്ങൾ മാറിയിട്ടും മാറാത്ത മനുഷ്യ സ്വപ്നങ്ങളും
മനുഷ്യന് മാത്രം സഹജമായ സംശയങ്ങളെയും കുറിച്ച് അവർ മറ്റാരേക്കാളും ബോധവാന്മാരായിരുന്നു.

സോളോ ട്രിപ്പ്/ Solo Trip

ജീവിത യാത്രകൾ എല്ലാം ഒരു പക്ഷെ ഒരു സോളോ ട്രിപ്പ് മാത്രമാണ്. സ്വയം നിശ്ചയിക്കുന്ന നാഴിക കല്ലുകൾ ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വയം തന്നെ വേണം കീഴടക്കാൻ.

അപ്പോൾ സൗഹ്രദങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ അവയുടെ പ്രസക്തിയെന്താണ്.കളിക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങാതെ പുറത്തു നിന്ന് ആവേശം തരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം ചിയർ ലീഡേഴ്‌സ് ആണ് ചുറ്റിനും ഉള്ളവർ. അതായതു നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത സിർക്ലസ് ഉള്ള ആളുകൾ. എത്രത്തോളും ഇൻവോൾവ്ഡ് ആണ് അവർ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും സോളോ ട്രിപ്പ് എന്ന ജീവിതമെന്ന ഈ നീണ്ട യാത്രയിൽ അവർക്കുള്ള പ്രസക്തി.

എങ്കിൽ കളിയുടെ ഫലം ആരെയാവും ആശ്രയിക്കുന്നത് ? തീർച്ചയായും കളിക്കളത്തിൽ ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന കളിക്കാരുടെ മനോഭാവം, സ്കിൽ സെറ്റ് പിന്നെ അവരുടെ അർപ്പണ ഭാവം എല്ലാം കളിയുടെ ദിശ നിശ്ചയിക്കുന്നു.

സോളോ ട്രിപ്പിലെ സ്മാൾ സ്റ്റോപ്സ് ഫോർ ഫൺ ആൻഡ് കമ്പനി അതായിരിക്കണം ഫ്രണ്ട്‌സ് അല്ലെ. അല്ലെങ്കിലും സോളോ ട്രിപ്‌സ് മാത്രമാണ് ജീവിതം എങ്കിൽ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും സൗഹ്രദങ്ങളും എന്തിനാണ്?

‘എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം പറയാം എന്ന് ഞാൻ ഏറ്റിട്ടില്ല കുറച്ചൊക്കെ തന്നെത്തന്നെ കണ്ടു പിടിക്കണം. കുറച്ചു കാലമായല്ലോ ഇവിടെ കൂടിയിട്ട്? അല്ല പിന്നെ.’

ഓരോ പ്രാന്ത്. ശകലം മാറിയിരുന്നു അയാൾ സിഗരറ്റ് ആഞ്ഞു വലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിക്കോളും’.

‘All fundamental questions of life are to be answered by the self.’

He scribbled on the wall and walked away.

മഞ്ഞ് തുള്ളിയും മനുഷ്യനും

മഞ്ഞ് തുള്ളിയാണൂ മനുഷ്യൻ
വികാരങ്ങളുടെ വിചിത്ര വിചാരങ്ങളുടെ
പിടിയിൽ അമർന്നു അലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്ന
ഒരു ആത്മാവിന്റെ കഥയാണ് ഓരോ മനുഷ്യ
ജീവിതവും.

മണ്ണിൻതരിയാണ് ഓരോ മനുഷ്യ ജീവിതവും
കാലത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലിൽ അരഞ്ഞു
പൊടി പൊടിയായി മണ്ണിലേക്ക് ചേരുന്ന
ഒരു പൊടി പടലമാണ് ഓരോ ജീവനും

നീലാകാശത്തിലെ പാറി നടക്കുന്ന മേഘമാണ്
ഓരോ മനുഷ്യ സ്വപ്നവും
ജീവ വായുവിന്റെ ഗതിയിൽ
വഴി മാറി സഞ്ചരിച്ചു
മഴവില്ലും മഴയും മഞ്ഞ് തുള്ളിയും
ആയി തീരുന്നു ഓരോ മനുഷ്യ ജീവിതവും

സൗഹ്രദ സംഭാഷണം

കൂട്ടത്തിൽ കൂടി എന്നും
നിന്നോടൊപ്പം ചുവടു വെച്ച്
നിന്ടെ കൂടെ നടന്ന ഒരേ ഒരാൾ
ഞാനാണ്
മരണം ഇത്തിരി അഹങ്കാരത്തോടെ
അവളോട് പറഞ്ഞു

എനിക്ക് ജീവിക്കണം ജീവിച്ചെ പറ്റൂ

ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു മരണം
കൈ നീട്ടി വരൂ കൈ പിടിക്കു
നീ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും
നീ അറിയിക്കുന്നിലെങ്കിലും
നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ
നിതാന്ത സഹചാരി
ഞാൻ മാത്രമാണ്
അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്
എത്തുന്ന വിരുന്നുകാരാണ്
മറ്റുള്ളവർ വെറും വിരുന്നുകാർ
വീട്ടുക്കാരനായി കൂടെ നില്ക്കാൻ
ഞാൻ മാത്രമേ ഉള്ളു ഞാൻ മാത്രം

അത് പറഞ്ഞോണ്ടായില്ല
അവൾ കയർത്തു
സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ഒരു
സൗഹ്രദം അത് ആവശ്യമല്ലേ
എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്
അത് തന്നെയല്ലേ

ആട്ടക്കരിയുടെ അലങ്കാരം
അഴിച്ചു വെച്ച് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ
ഒരു പക്ഷെ നീ എന്നോടിങ്ങനെ
സംസാരിക്കുകയില്ല

ഇത്തവണ കെറുവിച്ചതു മരണമാണ്
പുഞ്ചിരിച്ചതു അവളും

കവി ശങ്ക

കവിതയുടെ നേരിയ ചരടിൽ
ഞാന്നു കിടക്കാനാണ്
കവി ശ്രമിച്ചത്
പലപ്പോഴും ചരട് പൊട്ടി
താഴ്ത്തേക്കു ചാടുമ്പോഴും
കവി കരം നീട്ടി പിടിച്ചത്
പൊട്ടിയ കൊമ്പുകളും
ദ്രവിച്ച പടു മരങ്ങളുമാണ്

വീണാൽ ചിത്തഭ്രമം
വീണില്ലെങ്കിൽ അതിമോഹം
താനാണെന്ന് വിചാരിച്ചാൽ അഹങ്കാരം
ഇല്ലെങ്കിലോ പടുവിഡ്ഢി

കവിത്വത്തിന്നു അത്ര ശ്രീത്വം ഇല്ല എന്നാണെന്നോ
അല്ല എന്നാലും ഒരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല.

യാത്ര

കഥകൾ വീണ്ടും പറയാൻ
മടി ആയിരുന്നു അവൾക്കു
അത് കൊണ്ടായിരിക്കണം
കവിതകൾ എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചത്

ഓർമകൾ ചികഞ്ഞു വന്ന
വഴികൾ പുഞ്ചിരിക്കളാൽ
മൂടി മുന്നോട്ട് തന്നെ നീങ്ങുവാൻ
അവൾ തീരുമാനിച്ചു

മാടി വിളിച്ചു സമയം
വഴികൾ കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
കണ്ണടച്ച് നടന്നവൾ മെല്ലെ
എങ്കിലും സ്വപ്നതീരത്തേക്കു തന്നെ യാത്ര തുടർന്നു.

പുഴ പറയാത്തത്

നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കണം
ഇടക്കൊന്നു എഴുന്നേറ്റു നടക്കണം
പറ്റുമെങ്കിൽ ഒന്നോടി നോക്കണം
ഇത്രൊയൊക്കെയേ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു

എന്റെ വഴി മുടക്കുന്ന
എന്നെ തളച്ചിടാൻ മാത്രം ശ്രമിക്കുന്നവരോട്
ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ എന്ത് ചോദിയ്ക്കാൻ

മലയും കടന്നു പുൽമേടുകൾ താണ്ടി
ഞാൻ പുറപ്പെടുന്നത് എന്തിനാണെന്ന്
അവർക്കറിയില്ലല്ലോ

ഉൾവിളിക്കൾ കേൾക്കാൻ മറന്ന
ആകാശത്തോടു ഗർവിക്കുന്ന
ഭൂമിയോടു ധാർഷ്ട്യം കാണിക്കുന്ന
മരങ്ങളോട് പുച്ഛം പുലർത്തുന്ന ഇവർ എന്ത് മനസ്സിലാക്കാൻ

ചേർന്ന് ഇരിക്കാൻ ഒരു കടലുണ്ടായിരുന്നെഗിൽ
ഇത്ര ദൂരം ഞാൻ യാത്ര ചെയ്യുമായിരുന്നോ

ആത്മഗതം

ഒരേ ചരടിൽ ചേർത്ത ജീവിതങ്ങൾ
വേർപിരിയാൻ വെമ്പുന്ന ആത്മാക്കൾ
കാലത്തിന്റെ കുരുക്കിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും
വരിഞ്ഞ് മുറുക്കപ്പെടുമ്പോൾ
മുറിവേൽക്കുന്നതു ആർക്കാണ്

ആത്മാവിന്റെ നൊമ്പരം കഥകളിലൂടെയും
കവിതക്ളിലൂടെയും പറയുന്നവർ
ഒളിക്കുന്നതു എന്താണ്
ആരെയാണവർ പേടിക്കുന്നത്

കൂട്ടിൽ പെട്ട കിളികളെ പോലെ
സ്വന്തം ചിറക്കുകളെ കത്രിക്കുന്നവർ
എന്തിനാണ് സ്വയം നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്നത്
സ്വന്തം പീഡനത്തിലൂടെ ആരെയാണ്അവർ
മുറിവേല്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്

ആകാശം താണ്ടി വരുന്ന സ്നേഹ സന്ദേശങ്ങൾ
അവരിൽ മാത്രം എത്താന് മടിക്കുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാണ്
കാറ്റിന്റെ മര്മരവും പക്ഷികളുടെ ചിലമ്പലും
അവരിൽ അലോരസം ഉളവാക്കുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്

പകുതി പാടി നിർത്തിയ പാട്ടും
തീരാത്ത ദുഖവും എന്തിനാണ്
അവർ മറ്റുള്ളവർക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത്
അവർക്കു പറയാനുള്ള കഥകൾ ആരും കേട്ടില്ല എന്നായിരിക്കുമോ