Category Archives: Poem

Songs of the heart

Lonely hearts sing the most

bleating painful tunes to skies above

as birds go chirping the heavens awake

but the songs of the heart wander about

searching for a house to home in

in the winters when the lakes freeze

the nights grow colder severe

the pains grow intense , so do the hurts

then the songs wake up and sing again

the hopes are the same

the tunes vary and the universe laughs it out

ain’t she seen it enough already!

Crossroads of living

How often have we met

at the crossroads of living

love, you have been always charging

against goals that seem to be shifting

the lamp posts have stood the test of time

so have I

standing still amidst the entrancing

dance of time

it is unusual then that we have never met

the sky has often send his directives

the sun has often glared and frowned

sent me into shelters for brief moments

but the heart, the heart

knowing how it is hopelessly lost in hope

looks around, it does, it does

faraway sirens scream, shuffling feet

muffled voices, silences that speak

here I look for love in the sunset

സൗഹ്രദ സംഭാഷണം

കൂട്ടത്തിൽ കൂടി എന്നും
നിന്നോടൊപ്പം ചുവടു വെച്ച്
നിന്ടെ കൂടെ നടന്ന ഒരേ ഒരാൾ
ഞാനാണ്
മരണം ഇത്തിരി അഹങ്കാരത്തോടെ
അവളോട് പറഞ്ഞു

എനിക്ക് ജീവിക്കണം ജീവിച്ചെ പറ്റൂ

ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു മരണം
കൈ നീട്ടി വരൂ കൈ പിടിക്കു
നീ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും
നീ അറിയിക്കുന്നിലെങ്കിലും
നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ
നിതാന്ത സഹചാരി
ഞാൻ മാത്രമാണ്
അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്
എത്തുന്ന വിരുന്നുകാരാണ്
മറ്റുള്ളവർ വെറും വിരുന്നുകാർ
വീട്ടുക്കാരനായി കൂടെ നില്ക്കാൻ
ഞാൻ മാത്രമേ ഉള്ളു ഞാൻ മാത്രം

അത് പറഞ്ഞോണ്ടായില്ല
അവൾ കയർത്തു
സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ഒരു
സൗഹ്രദം അത് ആവശ്യമല്ലേ
എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്
അത് തന്നെയല്ലേ

ആട്ടക്കരിയുടെ അലങ്കാരം
അഴിച്ചു വെച്ച് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ
ഒരു പക്ഷെ നീ എന്നോടിങ്ങനെ
സംസാരിക്കുകയില്ല

ഇത്തവണ കെറുവിച്ചതു മരണമാണ്
പുഞ്ചിരിച്ചതു അവളും

മനോധർമ്മം

നദികൾ തീരങ്ങൾ തേടുന്നത് എന്തിനാണ്
ആകാശം ആരെയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്
നീണ്ട രാത്രികൾ ഏതു സ്വപ്നത്തിൽ
സഞ്ചരിക്കാനാണ് വെമ്പുന്നതു
എന്തിനെയും തിരസ്ക്കരിക്കുന്ന അവളുടെ മനസ്സ്
ആരെയാവും സ്വീകരിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നത്
ജീവിതയാത്രയിൽ മരണം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ
ജീവൻ ഏതു ആത്മാവിനെയാണ് സ്വന്തമെന്നു വിളിക്കുന്നത്
അല്ലെങ്കിലും സ്വന്തമായിട്ട് എന്താന്ന് ജീവിതത്തിൽ ഉള്ളത്
എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും കൂട്ടു കൂടാൻ ഒന്ന് ചേർന്നിരിക്കാൻ
മോഹിക്കുന്ന മനസ്സിനോട് എന്ത് പറയാൻ

The messenger

How often has the universe spoken to you

in soft deep murmurings

How often have you been so moved to tears

at her choice of messengers

How often has she held your hand and

guided you on to your path

How often has her visions been your force

egging you on meet life on its edge

How often have you closed your eyes

and trusted her infinite repertoire of experience

if yes, take this moment into your palms

go take the leap, Go, get moving.

Yam man Quakes

Beneath the yam tree

sat the yam man

quaking in sorrow

his body shaking

in convulsive spasms

his heart crying out for love

deep love that heals

that holds a hope of a life

an escape from the words of hate

hurled like stones against a tin roof

crashing loudly against the solace of the self

the yam tree smiled bending down whispered

of how she stood against the tall banyans, the coconuts

but always held her own against the blue sky and the storms

a green leaf bent and whispered softly into his ears

‘anchor in self, be thy own lover and gently sway in the breeze of life’

a waft of heavenly iridiscence brushed against his nostrils

‘he hugged the tree trunk, ‘honey, I …… ‘

യാത്ര

കഥകൾ വീണ്ടും പറയാൻ
മടി ആയിരുന്നു അവൾക്കു
അത് കൊണ്ടായിരിക്കണം
കവിതകൾ എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചത്

ഓർമകൾ ചികഞ്ഞു വന്ന
വഴികൾ പുഞ്ചിരിക്കളാൽ
മൂടി മുന്നോട്ട് തന്നെ നീങ്ങുവാൻ
അവൾ തീരുമാനിച്ചു

മാടി വിളിച്ചു സമയം
വഴികൾ കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
കണ്ണടച്ച് നടന്നവൾ മെല്ലെ
എങ്കിലും സ്വപ്നതീരത്തേക്കു തന്നെ യാത്ര തുടർന്നു.

Quixotic Sun

Where does the Sun go

each day looking so bright

the clouds wondered

worried if he would ever set off too far

Where does he go indeed

asked the stars sitting pretty

we never see him enough

What does he do really

wondered the moon

the whole night when

I am holding the lamp for the world

The Sun was quixotic in his nod

dismissive in his shrug

and the large smile

that grew on his face

whoever needed to answer stupid questions?

I have come your way

Don’t ask me how many times

I have come your way

knocked on your door

peeped into through the windowsill

to see if you would lift your head

I have often sung my heart’s content

chosen words that I thought you would like

set them to harmony and let them out

in my not so soulful voice

just for you to hear

I have often picked a thought

loved it enough and let it grow

ripening it with care

and then sent it to the clouds

to reach to the corner of your heart

yet, friend I must say

they get lost, all my labour of love

in gusts of wind and storms of anger

in your rare indifference and your

happy carelessness, your obsession with self

my notes are trampled by your

single minded pursuit of your dreams

yet I send them in the hope of

a recipient somewhere in the universe

and the sky eggs me on eachday

being himself so vast and profound

he makes time to sit by and listen

and that gives me hope

a lot of hope and yes, a lot of love.

writers who don’t write, Lovers who don’t love

Writing has been like love

she spent a lifetime

dreaming about love

so did she about writing

sometimes in her dreams

they intermixed and danced

a theyyam of thoughts

like love itself , where it is a task to find a lover

of heart and kind, as good as you think he should be

so it is with writing to find a page and fill it with thoughts

the dancing pen coursing through to note ideas, dreams and aspirations

the sweat and blood of living, the pain of conception and the inability to reproduce

of long traumatic gestation that bends the heart with weight

the muse in either case being vamoose

sandwiched amidst hopes, expectations and sore realities

throbs a dull ache that makes living plausible

whiffs of love, songs of yonder, tales of the worlds beyond

are in waiting

but not too long, not too long.